Historia tego projektu zaczęła się w niewielkiej izbie regionalnej „Szeptuchowo pod trzema miotłami”, gdzie od lat spotykają się mieszkańcy Jasiony. To miejsce, w którym gromadzę rodzinne pamiątki, przedmioty codziennego użytku naszych dziadków,ожółkłe fotografie i narzędzia, które pamiętają czasy, gdy wieś tętniła życiem. W ogrodzie ziołowym, pachnącym macierzanką i melisą, spotykają się różne pokolenia – młodsi słuchają opowieści starszych, a ci dzielą się wiedzą o roślinach i dawnych zwyczajach.

Choć sama jestem w Jasionie napływową mieszkanką, to właśnie tutaj poczułam, jak ważna jest pamięć o miejscu. Przez te kilka lat prowadzenia izby dostrzegłam, że w szufladach i na strychach tej wioski drzemią nieocenione skarby – stare dokumenty, listy, zdjęcia, wspomnienia. Materiały, które razem składają się na żywą historię tej społeczności.

I tak narodził się pomysł, by przekroczyć próg jednej izby i stworzyć coś więcej – pierwsze społeczne archiwum Jasiony. Nie jako miejsce muzealnej ciszy, ale jako żywy organizm, budowany wspólnie z mieszkańcami, dla mieszkańców. Bo historia wioski to nie abstrakcja – to losy konkretnych ludzi, ich codzienne wybory, radości i trudności, które zasługują na to, by zostały zapamiętane.

Opolszczyzna to region o złożonej i wielokulturowej historii, naznaczonej wojną i powojennymi przesiedleniami. Wiele rodzin przybyło tu z różnych stron Polski i Europy, a pamięć o ich losach często istnieje jedynie w domowych archiwach – w starych fotografiach, dokumentach, pamiątkach czy rodzinnych wspomnieniach. Brakuje jednak narzędzi i wiedzy, które pozwoliłyby je zachować i udostępnić kolejnym pokoleniom.